ਪੀਵੀਸੀ ਸਮੱਗਰੀ

ਪੌਲੀਵਿਨਾਇਲ ਕਲੋਰਾਈਡ (ਵਿਕਲਪਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ: ਪੌਲੀ(ਵਿਨਾਇਲ ਕਲੋਰਾਈਡ), ਬੋਲਚਾਲ: ਪੌਲੀਵਿਨਾਇਲ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਨਾਇਲ; ਸੰਖੇਪ: ਪੀਵੀਸੀ) ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦਾ ਸਿੰਥੈਟਿਕ ਪੋਲੀਮਰ ਹੈ (ਪੋਲੀਥੀਲੀਨ ਅਤੇ ਪੌਲੀਪ੍ਰੋਪਾਈਲੀਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ)। ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 40 ਮਿਲੀਅਨ ਟਨ ਪੀਵੀਸੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪੀਵੀਸੀ ਦੋ ਬੁਨਿਆਦੀ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਸਖ਼ਤ (ਕਈ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ RPVC ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਅਤੇ ਲਚਕਦਾਰ। ਪੀਵੀਸੀ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਰੂਪ ਪਾਈਪ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ, ਗੈਰ-ਭੋਜਨ ਪੈਕੇਜਿੰਗ, ਭੋਜਨ-ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਕਾਰਡ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੈਂਕ ਜਾਂ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਕਾਰਡ) ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪਲਾਸਟਿਕਾਈਜ਼ਰ ਜੋੜ ਕੇ ਨਰਮ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਲਚਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਫਥਲੇਟ ਹੈ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪਲੰਬਿੰਗ, ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਕੇਬਲ ਇਨਸੂਲੇਸ਼ਨ, ਨਕਲ ਚਮੜਾ, ਫਲੋਰਿੰਗ, ਸਾਈਨੇਜ, ਫੋਨੋਗ੍ਰਾਫ ਰਿਕਾਰਡ, ਫੁੱਲਣਯੋਗ ਉਤਪਾਦਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਰਬੜ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤੀ ਜਾਂ ਲਿਨਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੈਨਵਸ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁੱਧ ਪੌਲੀਵਿਨਾਇਲ ਕਲੋਰਾਈਡ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਭੁਰਭੁਰਾ ਠੋਸ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਕੋਹਲ ਵਿੱਚ ਘੁਲਣਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਟੈਟਰਾਹਾਈਡ੍ਰੋਫੁਰਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਘੁਲਣਸ਼ੀਲ ਹੈ।

1872 ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨੀ ਯੂਜੇਨ ਬਾਉਮੈਨ ਦੁਆਰਾ ਲੰਮੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੀਵੀਸੀ ਦਾ ਸੰਸਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੋਲੀਮਰ ਵਿਨਾਇਲ ਕਲੋਰਾਈਡ ਦੇ ਇੱਕ ਫਲਾਸਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਠੋਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸ਼ੈਲਫ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਰੂਸੀ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨੀ ਇਵਾਨ ਓਸਟ੍ਰੋਮਿਸਲੈਂਸਕੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਰਸਾਇਣ ਕੰਪਨੀ ਗ੍ਰੀਸ਼ੇਮ-ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨ ਦੇ ਫ੍ਰਿਟਜ਼ ਕਲਾਟੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਪਾਰਕ ਉਤਪਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਵੀਸੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਖ਼ਤ, ਕਈ ਵਾਰ ਭੁਰਭੁਰਾ ਪੋਲੀਮਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਲਡੋ ਸੇਮਨ ਅਤੇ ਬੀਐਫ ਗੁਡਰਿਚ ਕੰਪਨੀ ਨੇ 1926 ਵਿੱਚ ਪੀਵੀਸੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਐਡਿਟਿਵਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਲਾਸਟਿਕਾਈਜ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1933 ਤੱਕ ਡਿਬਿਊਟਾਇਲ ਫਥਾਲੇਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।